مؤمن عجمى است ، زيرا ابواب شرّ بر او بسته است . مؤمن عربى است ، زيرا پيامبرش صلى الله عليه و آله عربى بوده و كتابش به زبان عربى آشكار مىباشد . مؤمن نبطى است ، زيرا علم را درك نموده و فهميده است . مؤمن مهاجرى است ، زيرا از گناهان و زشتىها دورى گزيده است . مؤمن انصارى است ، زيرا رسول و اهل بيت او را نصر و يارى كرده است . مؤمن مجاهد است زيرا با دشمنان خدا جهاد مىكند به اين نحو كه در زمان دولت باطل تقيّه نموده و در عصر دولت حقّه با شمشير با آنها كارزار مىنمايد . حديث ( 23 ) ابو سعيد محمّد بن فضل بن محمّد بن اسحاق مذكر نيشابورى مىگويد : از عبد الرحمن بن محمّد بن محمود نقل شده كه مىگويد : از ابراهيم بن محمّد بن سفيان شنيدم كه مىگفت : مخاصمه احمد بن حنبل با حضرت على بن ابى طالب به خاطر اين بود كه جدّ وى يعنى ذو الثدية را كه رئيس خوارج بود على عليه السّلام در روز نهروان كشت . حديث ( 24 ) ابو سعيد براى ما نقل كرد كه اين حكايت را از ابراهيم بن محمّد بن سفيان عينا شنيده است . حديث ( 25 ) ابو سعيد محمّد بن فضل از عبد الرّحمن بن محمّد بن محمود نقل كرده كه وى گفت : از محمّد بن احمد بن يعقوب جوزجانى قاضى هرات شنيدم كه مىگفت : از محمّد بن فورك هروى شنيدم كه مىگفت : از على بن حشرم شنيدم كه مىگفت : در مجلس احمد بن حنبل بودم ذكر على بن ابى طالب عليه السّلام به ميان آمد ، احمد بن حنبل گفت : شخص مجرم و گناهكار نيست مگر وقتى كه بغض و عداوتش نسبت به على كم باشد . على بن حشرم مىگويد من گفتم : شخص مجرم و گناهكار نيست اگر نسبت به على عليه السّلام حبّ زياد داشته باشد . البته در غير اين حكايت على بن حشرم گفته : مرا كتك زدند و از مجلس بيرون كردند . حديث ( 26 ) حسين بن يحيى بجلى از پدرش از ابن عوانه ، از عطاء بن سايب از ابن عبادة بن